Blog 107

In en uit de wachtkamer

Het overheersende gevoel van de laatste weken: in de wachtkamer zitten. Het gevoel dat je niet weet waarom je er zit, of je niet vergeten bent en vooral wat je de dokter nou moet vertellen. Ondertussen blader je in nutteloze bladen (en kranten), kijkt overbodige tv-programma’s en ziet je bankrekening leeg lopen.

Moet je dit nog weken of maanden volhouden?

We vervelen ons geen moment. We hebben regelmatig afspraken met vrienden en komen niets tekort als het op eten aankomt. De eerste asperges en meer lekkere dingen uit de streek. We komen weer een paar kilootjes bij en zien er inmiddels bruiner uit dan in 4 maanden Uganda.

We bezoeken het Folkwang Museum in Essen en regelen allerlei kleine zaken (zoals de belasting aangifte).

We hebben een vergadering met het bestuur in Nederland, waar we praten over de voortgang van het werk. In Jinja gaat alles gewoon door. Wellicht wat trager als dat we er bij waren, maar dat heeft ook zijn goede kanten. We praten over de opening van het Centrum (juli – augustus) en het idee dat een delegatie van het bestuur daarbij wil zijn. Maar wellicht ook anderen, voor wie het een unieke kans is het werk en wat van het schitterende land te zien.

We bespreken de website, die binnenkort ook in het Engels beschikbaar is en plannen voor sponsoracties en hoe we op termijn de activiteiten zelfredzaam kunnen maken. Uiteraard praten we over onze terugkeer en we denken er steeds meer over samen terug te gaan.

We besluiten ons autootje te houden, maar dan moet er – met de oog op de APK – wel wat aan gedaan worden. Dat neemt Jan voor zijn rekening (dank, dank) en bij de keuring blijkt dat er nog een rubber vervangen moet worden. Kost een paar tientjes en daarmee hebben we voor de komende maanden (jaren?) in ieder geval vervoer.

We hebben weer enkele gesprekken over een mogelijke toekomst in Nederland (o.a. in de voorbereiding van vrijwilligers; in de verdere ontwikkeling van een tuinproject, waar Paul een paar keer als vrijwilliger werkt), maar steeds duikt de ‘heimwee’ naar Uganda op. Naar het rustige leven daar, naar onze honden, naar de tuin, maar vooral naar de mensen in Makenke, waar we toch ons hart hebben liggen.

Enkele dagen voor Pasen besluiten we samen terug te gaan; mits er ‘plek is op de 30^ste als ook Jan en Rita naar Jinja gaan, mits ‘er onvoorwaardelijke steun is vanuit bestuur en medewerkenden in Jinja’. Dat ‘als...’ we ons gesteund weten en zonder overdreven zorg ons werk kunnen doen.

Met die vragen, gaan we de paasdagen in.

Die fantastisch beginnen met een geweldige uitvoering van de Mattheus Passion van Bach in de Martinuskerk in Venlo. Een onverwachte uitnodiging van mijn broer en we hebben genoten. Een fraaie uitvoering van het Philharmonieorkest Zuidnederland, geweldige solisten en een vorstelijke lunch, waar we de tafel bezetten naast  de Minister van Ontwikkelingssamenwerking en de Limburgse bisschop en andere prominenten zaten. Sterke verleiding, beide eens even aan te spreken....!

Paaszaterdag een uitvoering van Gerard van Maasakker in de Stadsschouwburg in Nijmegen en Paaszondag lekker bijkletsen met Guido en Tjeu en gezellig eten met Yong-Han.

Tweede Paasdag hebben we gewandeld in het ‘Greenpark’ Venlo, waar de Floriade werd gehouden.

Dinsdag kwam bericht dat er nog plaats was op de vlucht van de 30^ste én geruststellende berichten uit Jinja. We hebben besloten te boeken.

Met dat besluit is er rust gekomen. Bij ons, maar vooral bij onze vrienden in Uganda, die we meteen op de hoogte hebben gebracht. Maar dan moeten we wel nog een hoop zaakjes regelen: paspoort ophalen, nog enkele vrienden bezoeken, boodschappen doen, huisje verlengen,  vervoer hier en daar regelen, afspraken met tandarts en dokter regelen, etc.

Daar zijn we volop mee bezig. Gisteren naar Den Haag en Haarlem geweest. Lekker bijgekletst met Lies en Frans, afscheid van Irmine en Lisette en ook de komende dagen nog volop leven ‘op de agenda’. Om daarna voorlopig de agenda maar weer op te bergen en te leven op het ritme van de dingen die komen gaan, op de cadans van de uren zonder klok en de golven van trouw en vertrouwen.

Onder de 'blauwe regen' (vol gelukstrossen) in de tuin van Lies en Frans

We hebben er een goed gevoel bij. Dankbaar voor wat we hier aan warmte, medeleven en gastvrijheid hebben mogen ervaren en vol verwachting van wat ons daar te wachten staat. Geen ‘wachtkamer-gevoel’ dat is zeker.

Woensdag 30 april vliegen we om 10.25 uit Brussel en hopen om 21.45 in Entebbe te landen. Om 01.00 verwachten we in Jinja te zijn en we zijn erg benieuwd hoe Castor en Polla ons opwachten. Vijf minuten uitbundige emotie en dan voelt het weer alsof je niet bent weg geweest?

Blog 106

ZWEVEN

Noordwijkerhout

Vanuit onze nieuwe vluchtplek – want zo voelt het nog steeds – hebben we vooral leuke dingen gedaan. Een bezoek aan Amsterdam. Lekker flaneren door de Jordaan. Een filmpje pikken (‘The new Budapest Hotel’ – genoten) en een fantastische voorstelling van ‘Vaslav’ met Jeroen Krabbé (een absolute aanrader!). Een heerlijke wandeling in het Amsterdams Waterwingebied, wat ons sterk deed denken aan safaristreken in Uganda. We wandelden samen met onze grote vriend Wim Piels, van wie we goede adviezen kregen over mogelijkheden in Nederland. Dus toch maar hier blijven?

Op safari in Noordwijkerhout

In de verte giraffen?

Met Leo en Hannie, die we nog kennen van de opleiding Ziekenverzorging – eind zeventiger jaren – herinneringen opgehaald en gegraven in wat het leven zinvol maakt.

In Den Haag een nieuw paspoort opgehaald en een indringend gesprek met Frank, waarin toch weer de terugkeer naar Uganda centraal staat. Waar (opnieuw) blijkt dat Paul en ik daar toch wel verschillend in staan. Een punt dat zeker een belangrijke rol gaat spelen in komende beslissingen.

Een bezoek aan een jong dynamisch bedrijf in Utrecht dat ons kan helpen produkten te ontwikkelen met de mensen daar. Een uitdaging weer terug te gaan?

Haarlem  

De volgende stop is Haarlem, waar we logeren bij onze lieve vriendinnen Irmine en Lisette. Waar we uiteraard weer uitvoerig praten over heden, verleden en toekomst. Over onze angsten en onzekerheden en de moeilijkheid geen keuze te willen maken. Zweven, zonder te weten waar te landen. Maar we bezoeken ook een goede tentoonstelling (‘De keuze van Joost Swagemakers’) en Haarlem is een fantastische stad om te shoppen.

We bezoeken father Kees (en zijn neef Ruud en Francien, die 2 maanden geleden in Jinja was) en zetten opnieuw risico’s en kansen op een rijtje. Zijn advies: voorlopig in Nederland blijven en afwachten. Wat gaat er met de wet gebeuren en wat betekent de uitvoering?

Signalen uit Uganda tonen dat het daar geen hot item meer is. Wel dat er opiniërende artikelen verschijnen die er naar tenderen dat de wet ‘op verkeerde gronden is  gebaseerd’. Volgens father Gerard Picavet:

‘Er komen gelukkig ook wat tegenstemmen op van mensen die zeggen dat het allemaal niets met crimineel gedrag te maken heeft, maar eerder van een ander soort hersen-inrichting komt. Men vergelijkt het met iemand die rechtshandig schrijft hetgeen vroeger als het enig juiste werd beschouwd. Linkshandige kinderen werden daarom gedwongen met de rechterhand te schrijven, totdat men er achter kwam dat het geen afwijking was, maar een instelling van bepaalde hersen gedeelten. Een goede vergelijking.

Zo langzamerhand gaat dit wel doordringen. Het zal tijd vragen zoals dat ook nog steeds het geval is in de USA, waar ook bepaalde staten heel erg ‘tegen’ zijn en andere weer niet. Wetenschappelijk inzicht zal op den duur de doorslag moeten gaan geven.

Maar er zal nog heel wat water door de Nijl moeten stromen eer men hier zover is.’

Boxmeer

Daar landen we zondag 30 maart om aanwezig te zijn bij de presentatie van de nieuwe CD van de ‘Fanfare van de 4^de Hoedanigheid’, een band waarin Paul jaren trompet speelde. Een geweldig optreden en we hebben genoten van de vele nieuwe talenten, die in de band zijn opgekomen. Het was een erg emotionele middag. We ontmoeten veel bekenden, die niet wisten dat we in Nederland waren. Dus vele malen het verhaal, de verbijstering, de schrik en het ongeloof.

We overnachten  (en kaarten) die avond bij onze buren en vrienden, Henk en Bernadette in de Carmelietenstraat en zo dicht bij ‘ons’ huis, komt de gedachte weer sterk op: lekker blijven!

Maar we kunnen en willen nog niet kiezen. Eerst maar even lekker ‘op vakantie’.

LÉtang de Mirandes; tweede van links 'ons'huisje

Met Jos en Nicky op pad

Varaignes

Die maandag om 05.00 uur vertrokken voor een rit naar Zuid-Frankrijk, naar de ‘Charente’, net boven de ‘Dourdogne’. Een lange maar mooie rit en 12 uur later zijn we bij Jos (mijn jongste broer) en Nicky. Ze runnen daar al jaren een klein vakantieparkje en we zijn de enige gasten, op een kleine bouwploeg uit Nederland na. We hebben een lekker huisje aan het water en die dagen besteden we veel tijd aan elkaar. Aan onze vragen, onze dromen en angsten.

'Franse scrab - art'

We genieten van de zon. Ik neem weer een boek ter hand (‘Butchers Crossing’ – veel beter dan het veel geprezen ‘Stoner’) en Paul klust wat samen met Jos. We koken om beurten, bezoeken leuke dorpjes en markten. Paul verzamelt een hoop ‘oud ijzer’ en er

ntstaat weer ‘scrapart’. Leuk om met de jongens daar te doen, of zou het ook in Nederland kunnen?

Ons huisje en autootje

We horen weer geruststellende berichten uit Uganda en de dringende roep terug te komen (‘You are needed here’). Ik ben daar gevoeliger (voel me meer verantwoordelijk?) dan Paul, die meer neigt naar 100% veiligheid. Die er op dit moment zeker niet is. Ook al wordt de wet niet actief uitgevoerd, hij bestaat wel en blijft niet het risico dat je verlinkt wordt, gechanteerd?

Er is nog steeds onzekerheid over een artikel in de wet of het verplicht is iemand aan te geven. We hebben de complete wet in ons bezit (11 pagina’s) maar zijn geen jurist. We hebben een bevriende jurist gevraagd ons meer duidelijkheid te geven.

Overigens: in de hele wereld zijn 83 landen (!) die een anti-homowet hebben, waaronder 12 in Afrika. De ophef in Uganda wordt toch met name ingegeven door de felheid van verdediging door Museveni, die daarmee uitsluitend uit is op eigen gewin en het her/veroveren van populariteit. Dat hij de wereldleiders durft te trotseren maakt hem in de ogen van de Ugandese bevolking  ‘dé leider’, die het land nodig heeft. Een ‘neo-koloniale vijand’ doet het daarin uitstekend.

Wil je in zo’n klimaat terugkeren?

Overloon

Voorlopig keren we terug naar Overloon en op 7 april dalen we daar weer neer. Met het gevoel een meer eensgezinde basis te hebben voor toekomstige beslissingen. We maken plannen voor de komende weken. Paul gaat een dag vrijwilligerswerk doen, ik moet nog enkele aanvragen afronden. Voor de komende weken zijn enkele gezellige etentjes met vrienden en bekenden gepland en dat zal ook onze afwegingen wel weer voeden.

Deze week een gesprek gehad met een groep die in Jinja graag workshops voor clowns wil organiseren en voorstellingen in de slums, in de crèche, in de gevangenis. Daar wil je toch bij zijn?

Voorlopig blijven we nog maar even zweven, maar de komende week zullen we toch moeten beslissen.

De 3 opties blijven bestaan en de 3^de optie komt vaker in beeld: een van ons keert tijdelijk terug (29 april?). Maar het zou erg fijn zijn als we iemand zouden vinden, die een tijdje mee wil . WIE WIL?

De komende weken zijn we nog op ‘De Vers’ in Landal en dan zien we wel weer.

Een lieve groet

Willem (06-88704620) – Paul (06-13509542

Blog 105

Vluchten kan niet meer...

Kiezen

In één keer zit je er midden in. Wat je in Uganda nauwelijks interesseerde en volgde, komt als een vloedgolf op je af: Nederland gaat kiezen en iedereen mag zeggen en vinden wat hij of zij wil. We gaan ons er, tegen beter weten, in voor interesseren en volgen de debatten en prognoses.

We genieten van het voorjaarszonnetje en voelen ons veilig en opgelucht. Voorlopig maar even afwachten.

We kopen een klein autootje omdat dat goedkoper is dan maanden een auto huren. En dan hebben we meteen vervoer, als we besluiten voorgoed terug te keren naar Nederland. Een keuze die we die eerste week met tientallen vrienden bespreken, maar dat levert natuurlijk nog geen oplossing op. De kunst is niet te kiezen, het maar even op ons af te laten komen en te zien wat hier en daar gebeurt.

Dáár is het belangrijk dat het werk doorgaat en dus doe ik wat ik anders daar gedaan had: eindverslagen schrijven voor twee fondsen en de eindverantwoording voor het geld dat we uit Nederland ontvangen hebben.

We hebben dagelijks contact met Uganda en de berichten zijn steeds hetzelfde: het is rustig hier, ‘het’ is geen item meer, er zijn nog geen mensen opgepakt en ‘het waait wel weer over’.

Na 2 weken overheerst het gevoel dat we wel terug kunnen en we rekenen op terugkeer eind april.

We gebruiken de tijd voor een medische check-up bij de dokter en het ziekenhuis. Alles goed. Ik wordt wel doorverwezen naar de podotherapeut omdat een van mijn tenen, de verkeerde kant uitgroeit. Zou met een steunzooltje te verhelpen zijn.

Meerdere bezoeken  aan de tandarts om een definitieve prothese te krijgen. Veel afspraken – vooral lekker eten bij vrienden – vullen de dagen en wat hebben we een mazzel met het weer.

Geen keuze? 

Ons optimistisch gevoel slaat aan het einde van de tweede week om. Uit contacten van vrienden met Uganda blijkt dat er ‘rumors’ ontstaan. Er zijn blijkbaar mensen die denken te weten wat er echt aan de hand is. Het is onduidelijk of ze weten waarom we ‘gevlucht zijn’of in algemene zin proberen er achter te komen of waar is wat ze weten of vermoeden.

Via onze vrienden proberen we er achter te komen hoe het geklets ontstaan is, waarom en wat de tendens ervan is: een waarschuwing of  een dreiging?

Het gevoel overheerst dat we niet terug kunnen en niet terug willen. We maken nieuwe scenario’s, maar stellen tegelijkertijd vast dat het nog veel te vroeg is om definitieve besluiten te nemen. We zijn pas twee weken hier en moeten gewoon geduld hebben!

We zitten in de zon – Paul meer dan ik – en gaan door met wat moet gebeuren. Ik schrijf nieuwe aanvragen voor activiteiten die we graag nog willen doen. Ons mogelijke vertrek uit Uganda, zou niet het einde van ‘KisoBOKa’mogen betekenen.

Daarover praten we ook uitvoerig met ons bestuur in Nederland en we besluiten dat alles zo veel mogelijk gewoon doorgaat. Ook de opening van het Centrum in juli of augustus en een mogelijke reis van een delegatie en wellicht ook andere belangstellenden. Want Uganda blijft een prachtig land en we zijn er trots op wat we daar hebben opgebouwd en nog willen voltooien.

We besluiten ons te concentreren op de komende weken en maken plannen hoe we die weken zullen invullen.

Hoop!

We besluiten een week naar het Westen te verhuizen om onze vrienden daar te bezoeken, mijn paspoort te vernieuwen (waarvoor we naar Den Haag moeten) en enkele fondsen te bezoeken. We plannen een dagje Amsterdam en boeken een theatervoorstelling (Vaslav) en besluiten een week naar Frankrijk te gaan, om mijn broer op te zoeken.

Er komt positief bericht uit Uganda.

Een bericht in ‘ the Monitor’meldt dat Kerry (de Minister van Buitenlandse Zaken van Amerika) heeft gezegd, na een telefoongesprek met Museveni dat de President bereid is zijn standpunt te heroverwegen als na een gesprek met Amerikaanse wetenschappers, blijkt dat hij verkeerd is geinformeerd is door zijn Ugandese dokters.

Dat was een van zijn argumenten voor het tekenen van de wet. Ugandese dokters hadden hem, op basis van wetenschappelijk onderzoek verzekerd dat homofilie niet ‘aangeboren’ is.

Nu maar hopen dat dat gesprek er snel komt, want dat zou een geweldige verandering kunnen betekenen. Op deze manier zou de President ook zijn handen in onschuld kunnen wassen ('Ik ben verkeerd voorgelicht’) want de gevolgen, vooral op economisch (toeristisch) gebied zijn enorm.

Top.

Ondertussen zijn we verhuisd naar Noordwijk en genieten van de zon. We hebben een heerlijke strandwandeling gemaakt en aan het strand gezeten. We lezen wat en proberen op afstand onze manager in Uganda wat te coachen. We kijken veel tv of filmpjes (genoten van een al oude serie ‘Bij nader inzien’, doen ons te goed aan de Hollandse keuken en worden gruwelijk verwend door vrienden die ons te eten vragen. De eerste kilootjes zijn er al weer bij. Mocht ook wel, want ik was 10 kilo afgevallen.

We hebben met erg veel belangstelling de ‘top’gevolgd en van dichtbij het afweergeschut in de duinen gezien, de rondcirkelende helikopters, maar nog geen last ondervonden van verkeershinder.

We concentreren ons op de dag van vandaag en Uganda lijkt ver weg.

Maar het is duidelijk: vluchten kan niet meer. Er zal binnen enkele weken een besluit genomen moeten worden en de volgende opties liggen open:

-          We gaan samen de 29^ste april terug (vrienden van ons hadden/ hebben voor die datum een reis naar Jinja geboekt)

-          We gaan samen op een later tijdstip terug als er meer duidelijkheid is over de wet (er moet – naast het gesprek met de Amerikaanse wetenschappers - nog een toetsing aan de grondwet plaats vinden)

-          Eén  van ons gaat de 29^ste terug en blijft enkele weken (of maanden) om te kijken wat er precies speelt en/of onze definitieve terugkeer voor te bereiden

Maar voorlopig hebben we nog een druk en leuk programma hier. Bezoeken enkele vrienden en fondsen. Gaan op bezoek bij een bedrijf die ons mogelijk kan helpen in het Centrum wat ‘incoming generating’ activiteiten op te zetten, als zeep maken, brood bakken, etc  en we voelen ons ‘toppie’ met de zon en alle goede dingen die Nederland ons biedt.

Met Arjan en Els aan het strand in Noordwijk

Dromen van Uganda?

We zitten nog tot de 28^ste maart in Noordwijk. Het weekend in Haarlem. Zondag (de 30^ste ) in Boxmeer, waar de presentatie is van een nieuwe CD van de ‘Fanfare van de 4^de Hoedanigheid. Maandag gaan we naar Zuid-Frankrijk en de 7^de april landen we weer op de Vers in Overloon. Daar blijven we tot 18^de en waar we dan de Pasen en volgende weken doorbrengen, weten we nog niet .

We zijn bereikbaar: Willem 06-81704620 -  Paul 06 – 13509542

Vrede en alle goeds.

Blog 104

VLUCHT SN455

Tijdsbeleving

De door mij in de vorige blog geprezen Afrikaanse tijdsbeleving heeft de afgelopen weken een behoorlijke klap gekregen. Niets afwachten en tijd zat. Behoorlijk onder druk en stress.

Maandagavond plaatste President Museveni zijn handtekening onder een zeer omstreden wet. Niemand had het verwacht. Ook wij niet, maar we lagen er verder nog niet wakker van.

Dinsdag namen we kennis van de wereldomvangrijke verontwaardiging en maatregelen en op zich waren we daar wel blij mee.

Uit de reacties sprak vooral een nogal persoonlijk gerichte gruwel tegen de president. Als je zijn fanatieke optreden op tv zag, ook wel terecht. Maar de president voert uit wat het volk wil, wat het parlement al had besloten en er was dan ook overal (echt niet – 95% van de Oegandese bevolking weet niet waar het overgaat en ze kennen het niet) applaus en gejuich (in de hoofdstad – nergens in Jinja). En de suggestie is ontstaan dat er in Uganda een enorme ‘homohaat’ zou zijn.

Juist omdat ze het niet kennen, ontstaat er ruimte mensen te vertellen wat in JOUW kraam te pas komt. Wie zijn die ‘jouw’? Conservatieve  Amerikaanse predikanten, die hun boodschap in Amerika niet meer mogen uitschreeuwen. Die hier neer gestreken zijn, enorme kerken bouwen en de mensen financieel uitbuiten, met vooruitzicht op de ‘redding’.

Ze vinden een vruchtbare bodem en omdat de meeste mensen geen kennis hebben van ‘de wereld’ (hun wereld is de ‘village’: hun familie, de grond, het vee) en de geschiedenis, kun je in feite alles wijs maken.

De geschiedenis wordt ontkend. De zgn.. ‘Martelaren van Uganda’(een nationale feestdag in dit land en honderdduizenden pelgrims naar hun graf) zijn vermoordde schandknapen. Zij ‘bedienden’ de koning, maar toen ze in aanraking met het Christendom kwamen en zich bekeerden, weigerden ze hun diensten aan hem. Zijn vervolgens op gruwelijke wijze vermoord. 

Dat logenstraft de theorie dat het in de Afrikaanse cultuur niet voortkomt en een product uit het Westen is.

De ommezwaai van Museveni (hij heeft altijd beweert de wet niet te zullen onderschrijven) kan verklaard worden uit het feit dat hij de bemoeienis van het Westen met zijn land (“neokolonianisme”) zat is en zijn populariteit binnen zijn partij en de bevolking wil versterken. Er is een machtsstrijd binnen zijn partij en zijn populariteit was tanende. Maar hij wil graag aan de macht blijven en ofschoon hij zelfs de laatste termijn al niet meer mee mocht doen, aast hij duidelijk op de volgende. Uganda dreigt de kant van Zimbabwe uit te gaan.

Onveilig

Maar dus geen slapeloze nacht en zoals ik de vorige blog schreef: aan het werk voor de werkvergunning voor de komende 3 jaar. De formulieren ingevuld en bezig aan de motivatie voor de aanvraag. Plots hoor ik Castor en Polla blaffen. Mirabu zet net de geiten buiten. Ik hoor geklop op de poort en dus er naar toe. Ik kijk door het luikje en zie op enige afstand een in het zwart geklede man. Mijn hart vliegt naar mijn keel en het duurt even eer ik de glimlach van de man erken: de ingenieur van onze huisbaas, die naar de scheur in het huis komt kijken.

Ik laat hem opgelucht binnen en we kijken naar de scheur en na 10 minuten laat ik hem uit en sluit zorgvuldig de poort. Ik merk dat mijn hand trilt. Terug achter mijn bureau, merk ik dat ik de toetsen niet meer kan vinden. Ik zit tot aan de koffie voor me uit te staren: “Wil ik dit? Is dit ons voorland?”

Ik wil naar huis.

Als Paul enkele uren later thuis komt, treft hij me huilend aan: “Ik wil naar huis”. “Ik ga mee”.

Regelnicht

We gaan weg, maar wanneer, hoelang, tijdelijk, voorgoed? Hoe laten we het hier achter, wat vertellen we? Daar zijn we het snel over eens:’Mr. Paul voelt zich niet lekker en de vrees bestaat dat zijn kanker weer terug is’.

Het belangrijkste is dat de financiën goed geregeld worden. Ga ik Gaby vragen. Zij woont al 40 jaar in Uganda. Is Duitse en getrouwd met een Ugandees en we zijn goed met haar bevriend. Ze woont op loopafstand. Maak meteen een afspraak, na eerst enkele andere vrienden (Gerard Picavet, Anneke, Robert, Willemien) om advies gevraagd te hebben. Ze beloven langs te komen.

Gaby snapt het en is bereid mijn werk over te nemen. “Maar ga niet voorgoed!”

Dat is ook het advies van de anderen: “Laat je niet intimideren”, zegt Anneke. “Stuiptrekkingen van man die zijn macht ziet afnemen” én “In Jinja blijf je veilig”. “Het waait beslist over”, zegt Robert. “Ga er even tussen uit, maar laat je niet wegjagen”, zegt Willemien.

Maar ondertussen zijn we gewoon bang en angst verlamd.

Een afspraak maken met voorzitter en manager. ’s Avonds een lijstje maken: ‘Things to do TODAY.’ Als we alles goed willen achterlaten, schat ik een week nodig te hebben. Een verzoek naar Raptim of er nog plek is op een van de vluchten.

Opgelucht

Het gesprek met voorzitter op woensdag verloopt voorspoedig. Fosca meent zelfs aan het gedrag van mr. Paul gezien te hebben dat hij zich niet lekker voelde. We maken een lijstje van dingen die we moeten regelen. Op korte termijn bestuursvergadering: zaterdag?

Naar de drukker om receipts  op te halen, naar de stad en naar de bank om de tekenbevoegdheid te wijzigen. Paul haalt bij Anneke een ‘bench’op om Castor te vervoeren. Want de honden gaan mee. We denken aan een voorlopig vertrek van 2 maanden, om te zien hoe Museveni op de reacties van de hele wereld reageert, hoe effectief de wet wordt uitgevoerd en hoe we ons in Nederland voelen.

Een kort bericht aan familie en vrienden over ons voornemen. Blijkt dat de meesten zich al uiterst ongerust maakten. Zijn ‘opgelucht’ door ons besluit. Wij ook en het geeft energie om heel wat te regelen.

De account over februari ingeboekt en verslagen afgemaakt. Papieren bij elkaar gezocht, die zeker mee moeten.

Energie

Donderdag komt er bericht van Raptim dat we woensdag of zaterdag weg kunnen. Omdat ik me erg energiek, denk ik het werk wel voor woensdag af te kunnen hebben. Dus woensdag. Accommodatie zoeken. Op de Vers is nog een kleine bungalow vrij, inclusief sauna. Doen!

Het concept accountantsrapport 2013 komt binnen. Gelezen en van commentaar voorzien.

We lichten Mirabu in. Reageert erg bezorgd, maar geeft ook aan dat ze het wel jammer vindt dat we Castor en Polla meenemen. Voor háár veiligheid. Die avond reageren Bakali en Fred hetzelfde. Als dan ook nog het tarief van Raptim binnenkomt, besluiten we de honden thuis te laten.

WIJ MOGEN NIET MEE!

Voorbereiding bestuursvergadering.

Museveni laat weten ‘dat het Westen haar geld mag houden’; de Wereldbank schort een lening van 65 miljoen op. De angst dat dat gevolgen kan hebben voor iedere buitenlander in Uganda, neemt toe. Blij met het genomen besluit.

Inpakken

Die vrijdag blijft Paul thuis. Daar waar ik het liefst enkele uren voor vertrek inpak, begint hij ruimschoots op tijd. De koffers komen te voorschijn en hij begint alvast. Ik regel vooral financiële dingen.

’s Avonds geen licht, dus kaarten we. In afwachting van de komst van Kim, de nieuwe vrijwilligster die om 01.30 die nacht aankomt. Van slapen komt niet veel, want de volgende morgen is er bestuursvergadering. Die vlot verloopt en waar vooral blij op de komst van Gaby wordt gereageerd en er op wordt aangedrongen, dingen af te ronden die besloten zijn: de aankoop van land, de voortgang van de bouw, de vernieuwing van enkele contracten. 

Die middag zijn er Miss Makenke verkiezingen: er is slechts één deelneemster. Die wordt uitbundig gehuldigd.

Het weekend gebruikt om de dossiers te ordenen die de achterblijvers nodig kunnen hebben en de dingen naar de slaapkamer verplaatst, die we graag privé houden.

Ontspanning

Zondag komen onze vrienden uit Entebbe, Willemien en Maarten, op bezoek en behalve praten over onze vlucht, kaarten we (‘bonken’ is ons favoriete spel, maar een potje ‘duizenden’ is ook leuk) en we gaan met Kim en Merel heerlijk chinezen.

Even ontspannen, maar ik ben er niet helemaal bij. Telkens schiet er weer iets door mijn hoofd ‘wat ook nog moet’’. Wordt behoorlijk ‘afgebonkt’, maar neem revanche.

Maandag

Na het vertrek van Willemien en Maarten, naar de bank om de tekenbevoegdheid van Gaby te regelen. Dat gaat vrij snel.

Naar de notaris om de aankoop van land voor te bereiden. Keurig om 11.00 uur (met Gaby) daar, maar de tweede partij – ons bestuurslid Okello – laat ons daar braaf 1 ½ uur wachten. Of we niets anders te doen hebben!

Een overzicht gemaakt over alle betalingen die de komende maanden gedaan moeten worden (salarissen, upkeep voor de jongens in Makenke, schoolfonds) en hoeveel geld daarmee gemoeid is.

Dinsdag

Naar de Bank om 15.000.000 UGS op te halen voor de aankoop van het land. Er blijkt toch nog iets mis te zijn met de bevoegdheid voor Gaby: de bestuursrevolutie heeft Gaby Kizito benoemt, maar uit haar identiteitsbewijs blijkt dat ze Gabrielle heet! Die moet dus opnieuw.

Daardoor kom ik 5 minuten te laat bij de notaris, waar Okello met zijn hele familie me glimlachend op wacht: “Now you are the one!”

Natuurlijk staan er nog fouten in het contract, maar dat wordt ter plekke gecorrigeerd. Om 12.00 uur zijn we de bezitter van een stuk land in Makenke. Maken we nog mee dat daar iets gebouwd wordt?

Die middag brengt de accountant zijn rapport, dat we bespreken en ik bespreek met Gaby de overdracht.

Ik maak een overdrachtsrapport voor de manager. Afspraken met Mukadas over de verkoop van de auto, die nog steeds niet verkocht is.

Woensdag

Om de juiste kasoverdracht te kunnen doen, boek ik maart in, inclusief de aankoop van gisteren en tot de dag van vandaag. Hoeveel geld naar Fosca gaat (voor de kleine betalingen) en naar Gaby. Regel onze privébetalingen.

In afwachting van de komst van Fosca, ga ik toch ook maar inpakken.

Overdrachtsgesprek met Fosca – hij komt de komende tijd in ons huis wonen – en Paul en tussendoor afscheidsbezoekjes van Mukadas en Gaby.

Om 14.00 uur zijn we er klaar voor en staat de taxi voor de poort.

We hadden besloten niet rechtstreeks naar het vliegveld te gaan, maar naar Maarten en Willemien, waar we om 17.00 uur arriveren. Maarten is erg blij met de ‘srab Ibis’, die Paul voor zijn verjaardag gemaakt heeft. Hij krijgt een fraaie plaats naar de ‘Hammerkopf’.  Vrijwel direct na aankomst, liggen de kaarten op tafel (weer verloren!) en helaas, is er geen tijd meer, na het eten voor een revanche.

Om 21.30 naar het vliegveld en dat vertrekt zelfs voor de opgegeven starttijd. Opgelucht en moe verlaten we Ugandese bodem. Ik kijk ter afleiding 3 filmpjes, om even niet te hoeven denken.

Thuis?

We landen een half uur te vroeg, maar Jan en Rita zijn er al om ons op te halen. We zijn om 09.15 uur in Venlo bij mijn broer en schoonzus. Regelen het afhalen van mijn bankpas en zijn om  11.30 uur in Boxmeer. Helaas is het verzoek om een auto te reserveren niet doorgekomen en de garage zit op slot. We gaan bij enkele garages langs, maar zijn uiteindelijk gedwongen een (dure) auto te huren bij een officieel verhuurbedrijf.

Een hartelijk welkom op de Vers.

Bij de receptie lezen we in NRC het artikel over een bekende Nederlander in Uganda; ‘Geen homo’s in het hostel’. Een bekende Nederlander in Uganda Sander van Zanten) laat weten: ‘Ik wil weg uit dit land’. Als redenen voert hij aan: “Ik wil niet dat mijn kinderen opgroeien in dit land” “Wat als iemand er achter komt dat ik een homoseksueel koppel in mijn guesthouse heb?” Zander heeft een goedlopend guesthouse in Kampala. Boekingen worden afgezegd en Zander vreest dat het toerisme (een belangrijke bron van inkomsten voor Uganda) een geweldige klap krijgt. Maar vooral: “Ik voel me niet meer welkom in een land dat zich zo uitdrukkelijk tegen het Westen keert”.

We hebben inmiddels de lekkere Hollandse hapjes al weer geproefd, heerlijk genoten van het zonnetje, ontspannen weer het nieuws gevolgd en een weekendje rust.

Volgende week het werk doen wat ook in Jinja gedaan moest worden: drie fondsen wachten op het eindverslag. Ik moet nodig naar de dokter en de tandarts.

Ik hoop dat jullie begrijpen dat deze blog niet alleen voor jullie geschreven is. Ook voor mezelf. Deze periode zou wel eens een kanteling in ons leven kunnen betekenen. Welke kant het uit kantelt?

Voorlopig overheersen dubbele  gevoelens: op de vlucht, mensen in de steek gelaten, wat gaat er gebeuren, komen er ‘geruchten’ los, voelen ‘onze’ mensen zich nog wel veilig, gaan de projecten door’, ze kunnen het ook zonder onze lijfelijke presentie, wat ‘moeten’wij hier?

Voorlopig zijn weer, maar niet helemaal uit vrije keus.

We zijn bereikbaar: Willem 0681704620 - Paul 0613509542.

Blog  103

Tijdsbeleving

Twee weken geleden een zinvolle bijeenkomst met de lokale leiders in de ‘ontmoetingsruimte’ van het nieuwe centrum. Het duurde wel even eer ze er waren, maar daar raak je aan gewend. Ik was er keurig om 14.00 uur. Nobody to be seen. Om 14.30 de eerste : “They are coming”. Een half uur later: “They are on the way coming”. Om 15.00 de tweede: “They are moving this way”. Om 15.30 waren er 6 - elk dorp vertegenwoordigd – en konden we beginnen. Vooral gesproken over de eerste cursussen die we willen opstarten, waarbij vooral een ‘alfabetiseringscursus’ hoog scoorde. 75% van de bevolking van Kimasa kan niet lezen of schrijven. We hebben inmiddels een beroep gedaan op het District ons met deze cursus te ondersteunen.

Welke andere cursussen we gaan opstarten, moet blijken uit een enquête die we momenteel in de 3 dorpen uitvoeren. We willen voorzichtig starten, met name omdat de gebouwen nog niet klaar zijn en we slechts een één zaal hebben, waar we lessen kunnen geven.

Wel zijn deze week de ruimtes aan de voorkant van de grote hal opgeleverd. De eerste ruimte wordt het secretariaat, waar mensen hun telefoons kunnen opladen, brieven kunnen laten schrijven, kopietjes kunnen maken en een bescheiden internetcafé. De tweede ruimte wordt het kantoor van de project-manager en de derde een opbergruimte. Met lasser en timmerman, de vorige week de indeling besproken en die zijn nu druk aan het fabriceren.

De poort is inmiddels ook geplaatst en mensen hebben nu een mooi uitzicht op het gebouw. Al hebben velen nog geen idee wat het worden gaat: een hotel, een huis voor de muzungu’s, een disco? Ook daarom is het belangrijk dat we de cursussen starten, dat mensen ook zien en ervaren dat het centrum er voor hen is.

Nieuw land.

Na lange tijd weer eens een bestuursvergadering, waar allereerst officieel werd meegedeeld dat de NGO voor de komende 3 jaar een certificaat heeft. Dan kunnen we nu gaan werken aan onze werkvergunning en we hopen dat we die ook voor 3 jaar krijgen.

Op die bestuursvergadering is ook besloten dat we er een stuk land bij kopen. Een lap grond van 40 bij 120 meter, waar we een ziekenhuisje, een huisje voor de jongens van de straat, een modeltuin en een werkhal willen bouwen. We hebben wat tekeningen gemaakt en offertes aangevraagd en dan kan de fondswerving beginnen.

We hebben niet echt haast want we willen toch eerst het centrum afbouwen. Het bestuur heeft ook besloten de derde geplande hut niet te bouwen. Omdat het toch wel erg vol wordt, we de centen nog niet hebben en de functies van die ruimte (verkoop en expositie) ook elders in het centrum kunnen worden uitgevoerd.

De nieuwe plannen zullen we wel in 2015 uitvoeren, maar de opening staat op de planning voor juli of augustus en dan moet het ook echt klaar zijn. We hebben het bestuur voorgesteld een groepsreis vanuit Nederland te organiseren, dus als je belangstelling hebt?

Wachten.

Zoals niet op tijd komen een kenmerk is voor een land in Afrika, zijn ze ook meester in ‘het kastje naar de muur sturen’. Al 6 keer bij de URA (de belastingdienst ) geweest om de auto van Paul geregistreerd te krijgen. Ik heb wel een belastingnummer, maar de naam is verkeerd. Ik heet voor hen: Wilhelmus, Johannes, Maria en ik woon (volgens hen) in Kampala. Al 2 keer een verzoek tot wijziging ingediend, maar dat gaat telkens mis. Vorige week dus opnieuw een afspraak en “dan gaan we het definitief regelen”.

Ik weer keurig op tijd op dat bureau, maar de manager is in gesprek. Komt na 20 minuten en zet me bij een juffrouw aan het bureau. Ik verwacht dat die me gaat helpen, maar ze blijft maar vriendelijk vragen hoe het met me gaat en “are you comfortable Mr. Wilhelmus?”

Na 30 minuten verzoekt ze me mee te gaan naar een ander bureau: “there you are more comfortable’. Terwijl je daar dan keurig op je beurt wacht, dringen er zeker 4-5 mensen voor je langs en doen hun ding. Na 20 minuten, ik terug naar de manager en vertel hem dat dit niet opschiet. Hij loodst me naar een ander bureau. Weer netjes wachten, maar na 10 minuten blijkt dat de man niet in zijn computer kan. Hij brengt me weer naar een ander bureau.

De brave man gaat aan het werk en ik geef hem aan wat het probleem is en wat er gewijzigd moet worden. Elke wijziging uitschrijven en hij tikt dat braaf over. Een hoop schermen en vragen om bevestiging en na 30 minuten, lijkt het gepiept. Maar dan verschijnt de mededeling “Action not allowed”, waarop de man zucht “this is to complicated for me” en hij neemt me vriendelijk bij de hand (een heel normaal verschijnsel in Uganda dat mannen hand in hand over straat lopen) en zet me weer bij een ander bureau: “this is the right man to help you”.

Dus de hele procedure opnieuw. En met succes? Hij zegt dat ik nu vrijdag een email moet krijgen dat de wijzigingen zijn geaccepteerd. Zo niet dan moet ik maandag terugkomen. Vrijdag: mooi geen email, dus maandag maar weer...?

Tijd hebben.

Zo kom je dus de tijd wel door en ga je vooral niet boos maken of ergeren. Daar heb je alleen maar je zelf mee. Voor hen maakt het niet uit en tijd hebben ze in overvloed. Tijd is voor hen niet minuten of uren die voorbij gaan, tijd wordt bepaald door de zon, door de seizoenen, door hoe je je voelt. Het is zinloos te vragen “hoelang gaat het duren?” . Of “hoe laat is het klaar”? Hun standaard antwoord: “as the job is finished”. Zit wat in.

Ik merk dat ik daar wel mee kan leven en ook voor mezelf niet zo veel plan. Niet dat iets vandaag (of voor de middag) af moet. Morgen is er weer een dag.

Toch wel in de afgelopen weken wat dingen afgewerkt: de totale afrekening van de bouw tot en met 31 december, brieven geschreven, contracten vernieuwd, berichten op de website geplaatst, een filmpje gemaakt van het voetbaltoernooi, verslagen gemaakt en veel gepuzzeld!

Veel tijd genomen om te koken: vissoep van verse vis, zelfgemaakte kroketten en frietjes. Zelfs  loempia’s en een rijsttafel.

Fasten your belts.

Hoogtepunt van de laatste weken was de actie van de leerlingen van de bovenbouw van het Elzendaal College in Boxmeer. Afgelopen donderdag startte zij een ‘vastenaktie’ van 24 uur. Het bestuur in Nederland was daarbij aanwezig, een vrijwilliger vertelde iets over zijn ervaringen hier, er was een Power Point presentatie over onze activiteiten en twee keer een Skypverbinding met ons. De opbrengst was bedoeld voor de inrichting van de ontmoetingsruimte. Ze haalden € 1547,00 op. Geweldig!

Verder hebben we deze week afscheid genomen van Francien en met haar en Merel hun verblijf geëvalueerd. We hebben de medaille oogst op de Olympische Spelen met plezier gevolgd, veel filmpjes gekeken en gekaart als de stroom uitviel. Paul heeft zijn schilderijtjes afgemaakt en wacht op de reactie van de besteller.

We hebben erg genoten van de neefjes van Bakali, die hier enkele dagen logeerden. Ze kwamen met Bashir mee uit het dorp. Ze waren dus met zijn 5-en (Fred woont hier ook nog steeds. We vroegen ons af hoe ze zouden gaan slapen. Gewoon 3 man in het bed, Fred op de bank en Bakali op de grond. Daar hebben we hem dan maar een matras voor gegeven.

Het is al weken kurkdroog en veel plantjes hebben het begeven. 

IN DE ROOS.

  IN DE ROOS!

Farmersmarkt

Die zondag (de 26^ste) was er ‘Farmers markt’bij Flavours, een goed restaurant in de stad dat gerund wordt door Anneke. Ze verkopen er vooral locale producten en sieraden, en plantjes en kunst. Richard (een van onze jongens) was apetrots dat hij zijn eerste ‘scrap-art’ kon laten zien en daar was veel belangstelling voor. Helaas niets verkocht, maar een Amerikaan wil ze naar Amerika importeren. Wie weet. Wel behoorlijk wat, door de jongens gemaakte,  kaarsen verkocht en weer wat nieuwe contacten gelegd. Een Ugandees uit Kampala was erg geinteresseerd in Paul zijn schilderwerk, maar hij wilde ‘in die stijl’ iets met bloemen. Hij heeft een hotel in Kampala en Paul mag nu een eerste doek afleveren en dan volgen wellicht nieuwe opdrachten.

Zelf op de markt wat lekkere dingen gekocht, zoals echte ‘Leberkäse’, gemaakt door een Ugandese, die met een Duitser is getrouwd. Heel bijzonder.

Nieuwe vrijwilligster

Die maandag dus het goede bericht dat de palen waren gearriveerd op de bouwsite en die maandagnacht kwam Merel aan. Ze heeft de eerste dagen het gebruikelijke programma afgewerkt, maar is al snel naar Makenke verhuisd, zodat Francien niet langer alleen zat. De dames kunnen goed met elkaar opschieten en de jongens genieten van zoveel extra aandacht. De dames hebben een uitstekend sportprogramma voor ze opghezet. Paul heeft grote verfbussen vol laten gieten met cement, een ijzeren stang ertussen en nu hebben ze oefenmateriaal voor de buikspieren. Kleinere blikken dienen als halsters.

De meiden zijn verder aktief op de school en gaan de komende week assisteren op de creche. Hun blogs zijn bereikbaar via de website www.kisoboka.nl

Nieuwe website

De nieuwe website, met nu ook een engelse versie, is klaar maar nog niet on-line. Alle teksten zijn vernieuwd en ook alle foto’s ge-updated. We hopen dat de website deze week de lucht in gaat. Het wachten is nog op het fiat van het bestuur in Nederland.

Deze week enkele nieuwe bertichten op de website geplaatst en we treffen nu voorbereidingen op ‘Facebook’ te gaan.

Slecht nieuws

Na al het goede nieuws van de vorige blog, bereikte ons deze week het slechte nieuws dat een Belg was opgepakt, vanwege vermoedelijke homoseksuele daden. Dat bericht stond blijkbaar al eerder in de Nederlandse kranten, maar sijpelt hier langzaam de Nederlandse gemeenschap is. Een Belgische journalist volgt de zaak nauwkeurig en dus zijn we aardig bij.

Maar wat moet je met dat nieuws? We leven er al jaren mee, maar hebben ons nog nooit echt bedreigd of ongerust gevoeld. We zijn er ook totaal niet mee bezig en de ‘gewone mensen’ al  helemaal niet.

De nieuwe anti-homowet is in december door het parlement aangenomen, maar nog niet door de president ondertekend. Waarschijnlijk onder buitenlandse druk en de vraag is of hij dat ooit zal doen. Ook  zijn er ministers die wijzen op de on- uitbaarheid van de wet. Je moet op dergelijke daden betrapt worden. Het is als zodanig is in Uganda niet verboden, maar het doen. Maar dat is al jaren zo en we zijn er ook redelijk gerust op, maar zo’n nieuws drukt je wel weer even met je neus op de feiten. Met enkele vrienden, hebben we een ‘actie-plan’ opgezet.

Miss Makenke verkiezingen

We hadden posters verspreid (zie website), Paul had vele vrouwen persoonlijk aangesproken en we hadden veel goede reacties gehoord en de verwachtingen waren dus hoog gespannen. Zaterdag 11 uur in meeting room van het nieuwe centrum: GEEN MENS. Geen vrouwen, geen toeschouwers! Een tijdje wachten – hier begint niets op tijd – maar na een uur tijd keerde Paul, vreselijk teleurgesteld, terug. Wat ging er mis? Schaamte? Een boy-cot? Verkeerde dag? We kwamen er niet achter.

Toen Paul die maandag er op naar Kimasa ging, spraken enkele vrouwen hem aan dat ze erg teleurgesteld in hem waren en dat hij hen ‘in de steek had gelaten’. Bleek dat de vrouwen (en mannen natuurlijk ook) 11 uur gelezen hadden als 2 uur in de middag! En toen waren ze er.

We gaan het over 3 weken opnieuw proberen: op zaterdag 1 maart at EMOUNAKUMI (11 uur).

In de roos

Zondag met Frans en Lies en Merel en Francien op bezoek geweest bij father Gerard Picavet. Hij woont sinds enige maanden permanent in Buyala, op een schitterende plek aan de Nijl, temidden van vele hectares bos, dat hij heeft aangeplant.

Gerard wil altijd graag wat voor zijn gasten organiseren en dit keer ‘kruisboog-schieten’. Paul schoot daarbij een hen in d’r poot, maar ook in de roos. Dus een heuse huldigingsceremonie, inclusief het ‘Wilhelmus’ en een gouden medaille. Een superleuke middag, die we gezamenlijk hebben afgesloten bij de Chinees.

De winner en secundanten

Tijdens het Wilhelmus; vlnr Merel, Francien, Lies, Gerard en Frans

De eremedaille

Regeldingen

De afgelopen weken veel dingen geregeld. Het overschrijven van de auto; wat maar niet wil lukken omdat mijn naam verkeerd in het systeem zit. Ben er nu 4 keer geweest en elke keer beloven ze dat ze het nu echt gaan regelen.

De jaarrekening afgerond met een overzicht van al onze bezittingen en een goed gesprek gehad met de accountant, zodat we over 2 weken dat onderwerp kunnen afronden. En kunnen gebruiken om weer aan het fondsenwerven te gaan.

Voorbereidingen getroffen voor de cursussen die we willen gaan starten en op zoek naar meubels voor de nieuwe kantoren, die de komende week wel klaar zullen zijn

Schoolgelden regelen voor de jongens die al weer begonnen zijn. Dat is nog maar een heel klein deel. Op sommige scholen is nog geen 10%van de studenten aanwezig. Vaak omdat de ouders het geld niet bij elkaar hebben, maar ook vaak omdat ze nog wachten op de examenresultaten. Die hadden er begin februari moeten zijn (examens zijn vaak al in september afgenomen!) en ze moeten een bewijs van overgang hebben of kunnen aantonen dat ze voor bepaalde testen geslaagd zijn. Eerder naar school gaan heeft dus geen enkele zin.

Voorstellen geschreven voor het bestuur in Nederland en het bestuur hier en zo blijven we lekker bezig.

Makenke Home.

We hebben weer een jongen uit het programma moeten zetten. Shalim liep vaak weg en trok zo zijn eigen plan. Hij was daar al een paar keer op aangesproken, maar het laatste weekend was hij alle dagen weg en toen was de maat vol. Hij woont nu bij zijn zus en die heeft beloofd verder voor hem te zorgen.

We hebben inmiddels een nieuwe jongen (Juma) en die lijkt het prima te doen. Maar weer afwachten. Paul heeft Sadam weer thuis opgewacht en die doet het goed.

Genieten

Het regenseizoen komt er aan en we hebben al verschillende, verfrissende buien gehad. Er komt al weer van alles op en de mensen zijn weer druk op hun akkers bezig.

Elke avond zitten we met een pilsje op het achterbalkon en zien ze van de akkers komen, hun vee naar huis brengen of met grote bossen hout op het hoofd naar de hut om te gaan koken. Elke avond worden we verrast door 5 prachtige ‘crested cranes’ (de nationale vogel van Uganda) die sierlijk klepperend van het Victoriameer naar het Mabiraforest vliegen. Elke avond zien we ook wel een roofvogel achter kleinere vogels aanjagen (heeft waarschijnlijk ook wel weer een van onze kipjes gepakt) en dat gaat met een hoop gekwetter gepaard.

Overigens de ‘lachende’ ibis (zie vorige blog) blijkt in de lokale taal ‘Mpa Abaana’ te heten. Waar wij ‘háhá’há’ verstaan, verstaan de mensen hier ‘mpaábaná’, hetgeen ‘geef me kinderen’ betekent. Snap niet wat ze dan in onze tuin doen.

We genieten van de natuur om ons heen en hebben de afgelopen weken een van onze palbomen in bloei zien komen. Die vormt eerst een (groene) toeter (rechts), die zich langzaam openvouwt en dan komt daar de bloem uit (links). Fantastisch gezicht.

Het is zaterdag avond en Paul is net terug van het voetbal tournooi in Kimasa. Drie damesteams en vier herenteams en het hele dorp was op de been: honderden toeschouwers en erg veel dansen en zingen. Hij heeft genoten. Meer daarover morgen op de website. Ook over de 3^de vergadering met de lokale leiders (vandaag, zondag), waar ik dan weer naar toe mag.

KIP MET MIEREN

Goed nieuws 1

Bedankt voor de reacties en felicitaties op de 100^ste Blog en waarschijnlijk maken we de volgende 100 wel vol. Eergisteren het vernieuwde NGO-certificaat in handen gekregen. Voor 3 jaar! Daaraan gekoppeld hopen we dan ook voor die periode een verblijfsvergunning te krijgen. Het certificaat was al in november afgegeven. Waarom we er zo lang op hebben moeten wachten, is een van de vele raadsels van dit land.

Goed nieuws 2

Ging aan het eerdere vooraf: de terugkeer van Paul uit de kliniek. Na die nacht nog 2 dips te hebben gehad, stond hij de volgende al buiten te wachten. We zouden met Lies, Frans en Francien naar het Centrum gaan en ‘als hij zich goed voelde’, ging hij mee. Natuurlijk ging hij mee en de jongens waren erg blij hem weer te zien. We hebben daarna nog wat dingen in de stad afgehandeld en we hopen dat we voorlopig even door de muggen met rust gelaten worden.

Goed nieuws 3

We hebben een nieuwe auto. Hetzelfde merk, een paar jaar jonger en, naar het lijkt, in een betere conditie. De oude werd echt oud en vooral de startproblemen, bijna iedere ochtend, waren vreselijk irritant. Nu moeten we hem nog kwijt zien te raken, maar dit soort busjes zijn erg geliefd en zeker de manuele uitvoering. De meesten zijn ‘automaten’ (die van ons nu dus ook). Auto’s in Uganda hebben veel te lijden van de slechte wegen, worden slecht onderhouden, behalve de wasbeurten en zijn stukken duurder dan in Nederland. De onderstaande bus is 30 (!) jaar oud en kost dan toch nog zo’n € 5000. Maar we hopen er weer een paar jaar mee vooruit te kunnen en dan is het een goede investering.

de nieuwe auto

de keuken - meer fotos op de website

Goed nieuws 4

Het gaat goed met de bouw en het vrijwilligershuisje is officieel (door Francien) in gebruik genomen.Ofschoon er nog geen stroom is, is ze er toch ingetrokken, nadat Bakali de keuken keurig betegeld had en eindelijk de matrassen klaar waren. Die moesten op maat gemaakt worden omdat de bedden aan de wand (die deels rond) aangebouwd is. Maar Umeme – die voor de elektriciteit moet zorgen – heeft beloofd dat ze vandaag of maandag de palen komen zetten. Dat hebben ze al 10 keer eerder beloofd, maar eens moet het toch gebeuren.

Zou heel fijn zijn, want maandag komt de 2^de vrijwilligster aan en ook die gaat in Makenke wonen. Beide dames helpen Paul met de jongens, maar we zijn ook gestart met andere activiteiten in de wijk. Zo zijn er volgende week ‘Miss Makenke Verkiezingen’en de week erop een voetbaltournooi – ook voor dames. En de scholen beginnen deze week weer, de crèche gaat weer open en we kunnen in de grote ronde hut de eerste cursussen starten.

We hebben met de aannemer nieuwe contracten gesloten en over 3 weken moeten de kantoren klaar zijn, de muur moet afgewerkt zijn en de poort geplaatst. We gaan dan door met de vloeren in de grote hal en de dakconstructie. Dat kan nog even duren en die tijd hebben we ook nodig om de dakpannen te laten drogen. Die worden in eigen beheer gemaakt (zonder ze te bakken) maar dat duurt dus wat langer (iets waar je in dit land wel aan went).

Goed nieuws 5

Het gaat goed met de jongens en ze houden zich goed aan het programma.Salim, een jongen die we eerder hadden weggestuurd, is weer terug. Hij is het leven op straat, waar hij weer terecht was gekomen, nu echt zat en hij kwam echt smeken om terug te mogen. We geloven in zijn goede bedoelingen (kom je in dit land ook ver mee) en tot nu is hij erg attent.

Paul heeft met Roland zijn dorp bezocht, waar hij weggelopen is vanwege zijn stiefvader. Die is vaak in de stad, dus moeder vroeg of hij dan tussen door nog eens op bezoek zou komen. Toch een stapje verder.

Paul is beginnen Richard te betrekken bij het maken van ‘scrab’-art en zijn eerste producten zijn klaar. Morgen is er een soort ‘Farmers-markt’bij Flavours en daar wordt deze art ook aangeboden. Naast de kaarsen en de kralen van de vrouwen van Soweto. Nu maar hopen op kopers. Van de verkoop in Kampala hebben we toch mooi de kerst voor de jongens kunnen betalen en als we nu eens alles zouden verkopen, zouden we zo’n 3 maanden het huisje kunnen runnen.

De andere jongens maken zich op voor het nieuwe schooljaar. Waiswa kwam berooid van zijn dorp terug. Hij was naar het dorp gegaan voor de begrafenis van zijn oma, maar die was inmiddels naar een ander dorp gebracht. Dus voor Waiswa dubbele reiskosten. Om terug te komen naar Jinja, had hij al zijn kleren verkocht.

Fred -  die tijdelijk bij Bakali woont en deze week werd getroffen door een heftige malaria – weet nog niet wat hij gaat doen. De uitslag van zijn examens, komen pas in de loop van februari en dan kunnen we gaan kijken waar hij zijn opleiding (tot automonteur) kan voortzetten.  Ook voor John weten we het nog niet, want hij heeft deze klas ( 6^de klas lagere school) nu 2 x gedaan, maar is weer niet ‘over’’. Wellicht toch te veel gevraagd?

Goed nieuws 6

Ondanks veel internet- en stroomstoringen, deze week mijn financiële administratie afgewerkt en kunnen opsturen naar de accountant. De komende week nog de roerende en onroerende zaken (en dat worden er steeds meer) in kaart brengen en dan is die klus voorlopig geklaard. Maar dan snel aan het ‘fondsen werven’, want van de lopende zaken is nog maar 50% gedekt.

De voorlaatste week was Mirabu op vakantie; haar moeder opzoeken in het dorp. Alleen moeten koken, maar afgelopen week weer samen met Mirabu. Soms kan ze dat geheel zelfstandig, maar met nieuwe gerechten, heeft ze toch graag dat ik er bij blijf. Deze week een nieuw gerecht: een vispastei en ik had in de supermarkt een blikje garnalen ontdekt. Had ze dus nog nooit gezien en ze dacht dat het mieren waren!

In bepaalde periodes zijn er opeens heel veel vliegende mieren. Vooral tegen de avond als de lampen aangaan. Mensen komen dan overal vandaan met potjes en zakken om die beesten te vangen. Al fladderend rond de lampen, verliezen ze hun vleugels en ze zijn zo’n 2-3 cm lang en ½ dik. Die worden dan even in de olie gebakken en dat is een heuse lekkernij (vind ik ook).

Dat ze dus op die gedachte kwam, is zo gek nog niet. Maar het idee van vis met mieren.......

de echte ibis

Het gaat overigens goed met de konijnen, de geiten en de kippen en we krijgen steeds vaker bezoek van prachtige, grote ibissen. Tot Castor en Polla ze in de gaten krijgen. Dan vliegen ze luid schaterend weg. Echt een knallend ‘ha-ha-ha’.

Ze hebben nu (tijdelijk) gezelschap gekregen.

de art ibis

Laatste nieuws

Gisteren geen internet, dus de blog niet kunnen plaatsen. Vanmorgen het goede nieuws: UMEME is gearriveerd met de electriciteitspalen. Licht in vooruitzicht!